De Vlaamse media zien Franstalig België vaak als buitenland. Wat resteert zijn clichés, selectieve aandacht en oude vooroordelen die hardnekkig blijven hangen.
Voor de Vlaamse media behoren Franstalig België en al zeker Wallonië tot het buitenland. Over Brussel wordt bericht als het over de problemen van een grootstad gaat of om de onbestuurbaarheid van het gewest te illustreren - dat gaat alsmaar makkelijker, dankzij de enthousiaste medewerking van zowat alle Brusselse politici. Wat er in politiek Wallonië gebeurt, maakt geen deel uit van de reguliere binnenlandberichtgeving. Of toch, een enkele keer: voor het nieuwsitem '28.000 brieven verstuurd over einde van uitkering' trok het VRT-journaal midden september zowaar naar Wallonië. Voor een getuigenis van een getroffen werkloze. 'Ergens in de buurt van Charleroi'. De precieze locatie deed er niet toe: ergens ver weg dus, waar ze bovendien Frans spreken. In Antwerpen of Gent zijn er zoals geweten geen langdurig werklozen. Als er al werklozen zijn. Dat komt waarschijnlijk omdat Vlaanderen zo goed bestuurd wordt, zoals Vlaams minister-president Matthias Diependaele (N-VA) zonder grote bewijslast naar aanleiding van de Vlaamse feestdag verklaarde.
In het VRT-journaal kwam Vincent (Walen hebben geen familienaam) aan het woord, een werkloze die een opleiding tuinbouw volgt en dat illustreerde door voor de camera welwillend met een hark in een perk te woelen. Blijkbaar was het te vroeg op de dag om een langdurig werkloze Waal aan de cafétoog te interviewen. Vincent dan maar, die ook nog eens les volgde en waarschijnlijk daardoor in de ogen van de journalist een uitzonderlijke Waal moest zijn. De man is intussen twintig jaar werkloos en heeft het deze dagen al moeilijk om rond te komen - zeker in de winter als zijn woning moet worden verwarmd. Vincent kijkt de toekomst zonder werkloosheidsuitkering stressvol en angstig tegemoet. Na die korte getuigenis mocht Raf De Weerdt namens het ABVV in het Nederlands duiden wat er vanaf 1 januari 2026 met mensen zoals Vincent gaat gebeuren. In het beste geval vinden ze werk. Anders verhuizen ze voor hun uitkering van het werkloosheidssysteem naar het ziekenfonds of naar het OCMW in hun gemeente. Of ze verdwijnen van de overheidsradar.
Een dag na de nieuwsuitzending vertelt Els Snick, vertaalster van onder meer Stefan Zweig en Joseph Roth, in Knack over haar recente autobiografische boek De feestzaal van mijn ouders. Dat gaat over de succesvolle horecazaak De Visscherie in het West-Vlaamse Oostrozebeke. Die plek was ooit de verblijfplaats van de priester, dichter en notoire collaborateur Cyriel Verschaeve. De eigenaar van wie de ouders van Snick de zaak kochten, had voor Verschaeve een villa in cottagestijl op het domein laten bouwen. Diezelfde eigenaar heeft er met zijn geld voor gezorgd dat de mythevorming rond Verschaeve ook na hun beider dood kon doorgaan.
In het interview vraagt Snick zich terecht af hoe het mogelijk is dat de SS-sympathisant tot diep in de 20e eeuw door katholiek Vlaanderen en vooral door Vlaams-nationalisten op handen werd gedragen. Dat lag zeker niet aan de kwaliteit van zijn literair werk. Ook haar vader was een vereerder. De vertaalster ziet parallellen tussen de door het extreemrechtse blad 't Pallieterke gevoede sentimenten van haar vader en de onleesbare geschriften van Verschaeve. En daarin passen ook de vandaag nog altijd levende vooroordelen over Walen. 'Het parlement was een praatbarak, de banken hadden de ministeries in hun zak, de Walen waren een bende dieven en wat Vlaams was, werd te kakken gezet.'