We zitten vast in een wereldorde die onderhandelt over macht, maar niet over leven. Wat als echte vrede pas mogelijk wordt wanneer rivieren, bossen en toekomstige generaties eindelijk mee aan tafel zitten?
Een tijdje geleden domineerde Ursula von der Leyen het voorpaginanieuws toen ze met de urgentie van een staatshoofd, en zonder wettelijk mandaat, zich geroepen voelde om Iran te veroordelen als "de belangrijkste bron van regionale instabiliteit" nadat het land het bilan opmaakte na weer een bloedige nacht van "pre-emptive" Israëli luchtaanvallen. Maar deze inbreuk was geen uitschuiver. De G7-top volgde en werd een schabouwelijk toneel van haantjesgedrag, Trump die Macron afsnauwde wanneer net een gezamenlijk diplomatiek gebaar broodnodig was. Die gebeurtenissen voelden toen al als signalen van een verschuivende wereldorde waarin staatshoofden elkaar niet meer corrigeren in functie van de-escalatie,...