In het gedicht 'Droogte' trekt Yasmin Namavar naar Iran op zoek naar wat haar vader heeft nagelaten. Het lijkt wel een droomscène.
Droogte
de aarde zucht en keert haar schouder
zes doden vijf begrafenissen en geen enkele erfenis
wel satijnen sjaals, een zakje pasmak, mijn vaders lege koffer
op de luchthaven zingt een man
o vijand als u van steen bent, ben ik van ijzer
ik kijk de man aan, maar hij ziet mij niet, hij ziet mij niet
ik zoek in het doolhof van ziekenhuizen, sinaasappelbomen, cipressen
naar metaal, korstjes op mijn scheenbeen, kleine schilletjes
week ik los van mijn voeten, vlokt de grond roest
de wangen van een kind een warme kaars wasemen karamel en papaver niemand...