Welkom in het tijdperk van het individueel verdringingsoptimisme
Het postmoderne progressisme individualiseert problemen, personaliseert oplossingen en verdringt de noodzaak van georganiseerde strijd op basis van gedeelde belangen.
Groen en rood moeten gelijktijdig oversteken
Het streven naar ecologische duurzaamheid en sociale rechtvaardigheid blijft botsen. Om dit te ontmijnen heb je niet alleen een doordachte roodgroene politiek nodig, maar ook een synchrone beleidsvoering.
Van individualisme naar commonisme?
We zien een tendens richting commonisme, maar zal die zich sociaal breder weten uit te waaieren dan de langgeschoolde middenklasse?
Een individuele vuist oogt leuk, maar een collectieve is effectiever
Er is niets mis met het vergroten van persoonlijke handelingsvermogens, maar maatschappelijke emancipatie komt neer op het creëren van een georganiseerde samenhang.
Een winner is anderen schijnbaar niets verschuldigd
Er is in principe niets mis met het faciliteren van zelfredzaamheid. Maar zoals het woord suggereert, is een verzorgingsstaat gebouwd op een breed gedragen ethiek van mededogen en solidariteit.
Een burgerdemocratie lost ook niet alles op
Het volkspopulisme op rechts werd op links gepareerd met het burgerpopulisme, maar dat is een even kaduuk en uitgewoond verhaal.
Het dominante onderwijskundige discours is neoliberaal
Hoger onderwijs als sluitende bedrijfsvoering: wat is daar in godsnaam progressief aan?
De veerkracht van de werkvloer
Ondanks bakken stress en bergen vermoeidheid, blijft de overgrote meerderheid van het personeel doorzetten.
September 1995
'1995 - Inhoudstafel'